ฉบับที่ 1

หวัดดี ดากานดา แกนึกไม่ถึงแน่ๆว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน แต่ช่างมันเหอะ แกคงไม่อยากรู้เท่าไหร่หรอก ฉันแค่อยากจะบอกว่าที่ๆฉันอยู่ตอนนี้ เวลาเหมือนจะหยุดนิ่งเลยล่ะแก บางที..มันอาจจะเดินถอยหลังด้วย ฉันเลยนึกถึงแกขึ้นมาไงล่ะ

ฉบับที่ 2

หวัดดี ดากานดา ฉันได้ข้อสรุปแล้วล่ะว่า เวลาเดินถอยหลังได้จริงๆ ตอนนี้ฉันรู้สึกได้กลับเป็นเด็กอีกครั้งเลยแหละ ไม่สิ..ต้องเรียกว่าเกิดใหม่ถึงจะถูก อย่างน้อยๆอ่ะนะ ที่นี่ ฉันก็ไม่ได้เป็นไอ้ไข่ย้อยหรือไอ้ย้อยของพวกแกอีกแล้ว ดากานดา.. ฉันชักชอบที่นี่แล้วสิ การมีคนดูแลตลอดเวลาเหมือนเด็กทารกแบบนี้ ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกว่ะ ทุกๆเช้า นุ้ยจะพาฉันไปทำกายภาพบำบัด เอ..ฉันบอกไปหรือยังว่า นุ้ยเป็นนางสาวพยาบาลของที่นี่ เธอน่ารักมาก ฉันถามเธอว่า ขอนอนที่นี่ต่อไปได้ไหม มันปลอดภัยสำหรับคนที่เดินไม่ได้ เธอบอกต้องไปถามหมอเอาเอง แต่ฉันกะจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เวลาเจอหมอว่ะ ฉันคิดไว้แล้วว่า ถ้าหกเตียงในห้องนี้เต็มเมื่อไหร่ ฉันถึงจะโขยกออกไปเอง หรือไม่ก็จนกว่าหมอจะมาไล่ อืม..จริงๆ ฉันอยากจะประหยัดค่าที่พักน่ะแก อย่าไปบอกใครล่ะ ..แต่ฉันก็ไม่ได้นอนเฉยๆโดยไม่ทำประโยชน์อะไรเลยนะโว๊ย อย่างน้อยอ่ะนะ การที่โรงพยาบาลนี้มีคนขาหักอย่างฉันอยู่ ก็ทำให้เรือนยาวนี้ ดูเป็นโรงพยาบาลขึ้นเยอะเลย

คิดถึงแกว่ะ

ไข่ย้อย

ฉบับที่ 3

 หวัดดี ดากานดา แกต้องไม่เชื่อหูแน่ๆ ฉันจะบอกว่าตอนนี้ ไอ้ไข่ย้อยของพวกแก คิดทำมาหากินกับการวาดรูปเป็นแล้วนะโว้ย ที่ฉันเล่าไปครั้งก่อนๆว่ามีฝรั่งอยากให้วาดรูปให้น่ะ ตอนนี้มีหลายคนเลยแหละ นุ้ยกับฉันไปหาดท้องนายปานกันอาทิตย์ละสามสี่วัน ก็แล้วแต่จะมีฝรั่งแถวนั้นมาให้ฉันวาดรูปให้ กิจวัตรประจำวันของฉันตอนนี้ เลยแทบไม่ได้เป็นคนไข้ของโรงพยาบาลแล้ว.. ถ้าบังเอิญนะดากานดา ถ้าบังเอิญแกเบื่อห้วยฒึงเฒ่า และคิดจะมาเที่ยวเกาะพะงันช่วงนี้ มาดูว่าทะเลของจริงน่ะเป็นไง แกจะต้องได้เห็นว่า ภาพที่นุ้ยหอบหิ้วฉันซ้อนมอเตอร์ไซค์ตระเวนไปทั่วเกาะ ได้กลายเป็นภาพที่ตลกที่สุดของคนที่นี่ แต่ใครจะไปสน จริงมะ ก็ฉันรวยแล้วนี่หว่า แกหมั่นไส้ฉันไหมล่ะ ดากานดา.. แกเคยด่าฉันว่า ฉันไม่ใช่เฉลิมชัยหรือถวัลย์ ฉันเป็นแค่รองเท้าเค้า แล้วแกว่าฉันต้องทำงาน ถ้าไม่เพื่อตัวเองก็เพื่อคนอื่น ฉันเถียงแกไม่ได้สักคำ ไม่ว่าเรื่องอะไรแกก็ถูกเสมอ

คิดถึงแกว่ะ

ไข่ย้อย

ฉบับที่ 4

หวัดดี ดากานดา ฉันถอดเฝือกและย้ายออกจากโรงพยาบาลแล้ว เกสต์เฮาส์ที่ท้องศาลามีนักท่องเที่ยวเต็มไปหมด วันๆพอซดกาแฟหนึ่งถ้วย ฉันก็จะค่อยๆโขยกหลบคนพวกนั้นไปไปรษณีย์ ซื้อโปสการ์ดหนึ่งใบแสตมป์หนึ่งดวงเขียนถึงแก ดากานดา.. ฉันหวังว่าแกคงมีความสุขดี อากาศที่นี่ร้อนมาก ฉันจินตนาการได้เลยว่าที่มอตอนนี้คงเตรียมเล่นสงกรานต์กันสนุก ฉันมัวแต่เล่าเรื่องตัวเอง ไม่ได้ถามเลยว่าแกเป็นไงบ้าง จริงๆฉันควรไปถามด้วยตัวเอง ฉันอยากไปสาดน้ำกับพวกแกด้วย แต่ไม่รู้เหมือนกันสิดากานดา ฉันอยากอยู่พะงันต่อไปอีกสักพัก ที่นี่ฉันมีรายได้เล้กๆน้อยๆจากคนที่พอใจงานของฉัน มีนุ้ยเป็นเพื่อน มีหนังสือดีดีที่ยังไม่ได้อ่านเยอะแยะ และฉันก็ชอบห้องที่ฉันอยู่ แต่ก็นั่นแหละดากานดา วันพรุ่งนี้ฉันอาจจะไปจากที่นี่ก็ได้ ถ้าฉันรักมันเข้าจริงๆ

คิดถึงแกนะ

ไข่ย้อย

ฉบับที่ 5

สวัสดี ดากานดา ฉันได้รับจดหมายจากแกแล้ว แทบได้ยินเสียงฝนลอยลงมาเลยแหละ ฉันใส่เฝือกอยู่ที่พะงันจริงๆ แต่ก็เฉพาะที่ขานะ เรื่องเป็นมายังไงแกก็คงได้รู้จากของที่ส่งมาให้แล้ว ตอนแรก ฉันเดาว่าแกคงไม่อยากจะอ่านมัน แต่ตอนนี้ฉันไม่สนอะไรแล้ว ชีวิตที่พะงันทำให้ฉันเรียนรู้ความจรงข้อนึงว่าส่วนที่ดีที่สุดของการเขียนจดหมาย ไม่ได้อยู่ที่ตอนมานั่งนึกว่าเค้าจะอ่านจดหมายของเราหรือเปล่า แต่เป็นตอนที่เราคิดจะเขียนถึงเค้าซะมากกว่า ที่ผ่านมา ฉันได้แต่จินตนาการว่า ืได้เล่าอะไรต่ออะไรให้แกฟัง ในฐานะเพื่อนเก่าคนนึง มันทำให้ฉันรู้สึกเป็นสุข แต่ยังไงก็แล้วแต่ ดากานดา.. ฉันนึกดีใจที่สุดท้ายสิ่งที่เหมือนจะอยู่ได้นานและไม่มีวันเลิกกันได้ง่ายๆ ก็คือการได้เป็นเพื่อนกับแก.. ดากานดา.. ตอนนี้ฉันถอดเฝือกออกละนะ ถึงจะยังไม่ค่อยหายดีเท่าไหร่ แต่เมื่อวานนี้ ฉันก็ยัดของลงเป้ และพร้อมที่จะออกเดินทางอีกครั้ง จะไปไหนน่ะเหรอ? คงเป็นสักที่มั้งที่เวลาเลิกเดินถอยหลัง แล้ววันใหม่ของฉันจะเริ่มต้น จดหมายถึงแกฉบับนี้ คงเป็นฉบับสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้พอพระอาทิตย์ขึ้น ฉันก็คงจะยืนชมวิวบนดาดฟ้าเรือสักลำ และไม่เขียนอะไรอีก.. นุ้ยเคยห้ามเด็ดขาดไม่ให้ฉันขึ้นไปบนนั้น แต่ก็นะดากานดา จะมีกี่ครั้งกันเชียวที่คนเราจะตกดาดฟ้าเรือซ้ำสอง และถึงจะตกลงมาอีก ฉันก็เจ็บจนชินแล้วแหละ ดากานดา หวังว่าแกคงอวยพรให้ฉันด้วย และฉันคงต้องจบจดหมายฉบับนี้ซะที ว่าแต่ฉันจะจบยังไงนะ ไม่ให้มันเชยและเศร้า รักและคิดถึงดีไหม?..ดากานดา

รักและคิดถึงแกเสมอ

ไข่ย้อย

ปล. ข้อความทั้งหมดนี้เก็บมาจาก เว็บบอร์ดของเพื่อนสนิท คับ